THE 25TH HOUR

Ο αλγόριθμος εξέτασε δισεκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς κυττάρων για να βρει εκείνους που θα μπορούσαν να εκτελέσουν μια συγκεκριμένη εργασία (π.χ. μετακίνηση σε μια κατεύθυνση). Στη συνέχεια, οι επιστήμονες πήραν βλαστοκύτταρα από έμβρυα βατράχου (Xenopus laevis) και τα συναρμολόγησαν με χειρουργική ακρίβεια σύμφωνα με το ψηφιακό σχέδιο.

Το 2021, ανακαλύφθηκε ότι τα Xenobots μπορούν να αναπαραχθούν μέσω Kinematic Replication. Δεν γεννούν, αλλά "συλλέγουν" ελεύθερα βλαστοκύτταρα στο περιβάλλον τους και τα συσσωρεύουν σε νέους "απογόνους" που μοιάζουν και λειτουργούν ακριβώς όπως οι γονείς τους. Είναι μια μορφή αναπαραγωγής που δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ σε κανένα άλλο φυτό ή ζώο στη Γη.

Για να χαρτογραφηθεί ο εγκέφαλος, ο ιστός πρέπει να κοπεί σε εξαιρετικά λεπτές φέτες (πάχους 30 νανομέτρων) χρησιμοποιώντας διαμαντένια μαχαίρια. Κάθε φέτα φωτογραφίζεται από ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Στη συνέχεια, η AI αναλαμβάνει να "ενώσει" αυτές τις δισεκατομμύρια εικόνες για να ανακατασκευάσει το τρισδιάστατο δίκτυο των νευρώνων.

Ο τελικός στόχος είναι η Εξομοίωση Ολόκληρου του Εγκεφάλου. Αν μπορέσουμε να αντιγράψουμε τη δομή και τις συνδέσεις ενός εγκεφάλου σε έναν υπολογιστή, θεωρητικά μπορούμε να "τρέξουμε" αυτή τη συνείδηση σε ψηφιακή μορφή. Αυτό θα σήμαινε την οριστική λύση στο θάνατο, καθώς η προσωπικότητα και οι αναμνήσεις θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε νέα σώματα ή περιβάλλοντα εικονικής πραγματικότητας.

Η Reticular Chemistry επιτρέπει στους επιστήμονες να προγραμματίζουν την απόσταση και το σχήμα των πόρων ενός MOF. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να φτιάξουμε υλικά που "έλκουν" επιλεκτικά μόνο συγκεκριμένα μόρια, όπως το νερό (H2O), το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) ή ακόμα και το μεθάνιο.

Σε περιοχές όπως η έρημος Mojave, όπου η υγρασία είναι κάτω από 10%, τα MOFs μπορούν να "ρουφήξουν" μόρια νερού από τον αέρα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Με το φως του ήλιου την επόμενη μέρα, το υλικό θερμαίνεται και "απελευθερώνει" το νερό σε υγρή μορφή. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μπορούμε να παράγουμε πόσιμο νερό από το πουθενά χωρίς καμία κατανάλωση ενέργειας.

Τα αντιβιοτικά είναι σαν "πυρηνικές βόμβες" – καταστρέφουν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των καλών βακτηρίων του εντέρου μας. Οι φάγοι, αντίθετα, είναι σαν "ελεύθεροι σκοπευτές". Κάθε φάγος είναι προγραμματισμένος να επιτίθεται σε ένα και μόνο συγκεκριμένο στέλεχος βακτηρίου. Αν δεν βρει το στόχο του, απλά περνάει από τον οργανισμό μας απαρατήρητος.

Μέχρι το 2050, υπολογίζεται ότι οι θάνατοι από πολυανθεκτικά μικρόβια (Superbugs) θα ξεπεράσουν τους θανάτους από καρκίνο. Η θεραπεία με φάγους επιτρέπει την Εξατομικευμένη Ιατρική: μπορούμε να απομονώσουμε το βακτήριο από έναν ασθενή, να βρούμε τον αντίστοιχο φάγο στη φύση (ή στο εργαστήριο) και να του χορηγήσουμε ένα "ζωντανό φάρμακο" που εξελίσσεται μαζί με τη μόλυνση.

Τα φυτά έχουν λύσει ένα πρόβλημα που οι φυσικοί παλεύουν εδώ και δεκαετίες: την αποφυγή των "ενεργειακών διαρροών". Κατά τη φωτοσύνθεση, το φωτόνιο που απορροφάται δεν ακολουθεί μια τυχαία διαδρομή, αλλά βρίσκεται σε κβαντική υπέρθεση, "δοκιμάζοντας" όλες τις πιθανές διαδρομές ταυτόχρονα για να βρει την πιο σύντομη προς το κέντρο αντίδρασης. Αυτό δίνει στα φυτά μια απόδοση κοντά στο 100%.

Πολλά πουλιά, όπως ο κοκκινολαίμης, πλοηγούνται χρησιμοποιώντας το μαγνητικό πεδίο της Γης. Πιστεύεται ότι έχουν στα μάτια τους μια πρωτεΐνη (κρυπτόχρωμα) που επιτρέπει σε ένα φωτόνιο να δημιουργήσει ένα "κβαντικά διεμπλεκόμενο" ζεύγος ηλεκτρονίων. Αυτό επιτρέπει στο πουλί να βλέπει το μαγνητικό πεδίο ως ένα οπτικό overlay πάνω από την κανονική του όραση.