Το Claude έλυσε το μυστήριο των NIST curves — και μετά σχεδίασε κβαντικά κυκλώματα που φέρνουν πιο κοντά το «τέλος» του ECDSA
Για 25+ χρόνια, κανείς δεν ήξερε πώς επιλέχθηκαν τα seeds των καμπυλών του ECDSA — του πιο διαδεδομένου προτύπου κρυπτογραφίας στον πλανήτη. Η υποψία για σκόπιμες backdoors στοίχειωνε την κοινότητα. Τον Οκτώβριο του 2026, το Claude βρήκε την απάντηση σε λιγότερο από μισή ώρα: ήταν απλώς… timestamps του 1997. Στο δεύτερο κείμενο της ημέρας, το ίδιο μοντέλο σχεδίασε κβαντικά κυκλώματα με 12x-17x λιγότερες πύλες για την αριθμητική ακριβώς αυτών των καμπυλών. Δύο κείμενα — μια ιστορία: το παρελθόν και το (πιθανό) μέλλον του ECDSA.
Ο 25ετής γρίφος: «Ένας γρίφος τυλιγμένος σε ένα αίνιγμα»
Το ECDSA (Elliptic Curve Digital Signature Algorithm) είναι το κυρίαρχο σχήμα ψηφιακών υπογραφών και ελλειπτικής κρυπτογραφίας παγκοσμίως — υπογράφει TLS sessions, κώδικα, wallets, κρατικά documents. Υιοθετήθηκε από το NIST το 2000 στο FIPS 186-2 με ένα σύνολο standard καμπυλών: P-192, P-224, P-256, P-384, P-521 (και binary-field παραλλαγές).
Για κάθε καμπύλη, οι προδιαγραφές δημοσίευσαν ένα «seed» — μια σταθερά που μετά από hash ορίζει τον συντελεστή b της καμπύλης. Το πρόβλημα; Τα seeds τα έδωσε η NSA χωρίς καμία εξήγηση ή αιτιολόγηση. Για παράδειγμα, το seed της P-256 είναι:
SEED = C49D3608 86E70493 6A6678E1 139D26B7 819F7E90
Αν αυτό το seed είχε επιλεγεί κακόβουλα, θα μπορούσε να κρύβει μια δομημένη backdoor στις καμπύλες που κρυπτογραφούν τον μισό πλανήτη. Οι Neal Koblitz και Alfred Menezes έγραψαν το διάσημο paper «A Riddle Wrapped in an Enigma» γι' αυτή την αμφιβολία. Έγιναν ερασιτεχνικές έρευνες, ακόμα και bounty για όποιον έβρισκε τα seeds.
«Πιστεύω ότι υπήρχε ένας counter αντί για πολλαπλά hashing… Το μήνυμα ήταν κάτι σαν “Give Bob and Jerry a raise” ή “Bob and Jerry rule”. Ήταν ο Bob Reiter που έγραψε τον κώδικα, και ούτε εκείνος θυμάται. Αν υπάρχουν αρχεία από τόσο παλιά, βρίσκονται σε κάποιον σκληρό δίσκο κοντά στην Κιβωτό της Διαθήκης.»
— Jerry Solinas, NSA (2015) — απεβίωσε το 2023 χωρίς να λυθεί το μυστήριο
Η πιο «καλή» εκδοχή ήθελε τα seeds να είναι hashes ενός χιουμοριστικού passphrase. Οι εργαζόμενοι της Anthropic το κυνήγησαν με αυτό το στοιχείο… και απέτυχαν. Όπως αποδείχθηκε, η ιστορία ήταν λάθος.
Πώς το Claude έλυσε σε <30 λεπτά αυτό που κρατούσε 25 χρόνια
Τον Οκτώβριο του 2026, ένας ερευνητής ζήτησε από ένα εσωτερικό research μοντέλο της Anthropic να βρει πώς γεννήθηκαν τα seeds — χωρίς να του δώσει το στοιχείο για το «αστείο passphrase». Το Claude ακολούθησε εντελώς διαφορετική στρατηγική: αναλογίστηκε πώς θα έπρεπε να δουλεύει το software των αρχών του '90 που παρήγαγε τις καμπύλες.
Βήμα 1 — Ο σαρωτής των «αδύναμων» PRNGs
Το Claude έγραψε έναν scanner που «γλιστρούσε» πάνω σε κάθε δημοσιευμένο seed, bit-προς-bit, και έλεγχε αν διαδοχικά chunks ήταν διαδοχικές έξοδοι κάποιου vintage generator του '90. Κάλυψε 34 συνδυασμούς generator/τμήματος εξόδου.
Βήμα 2 — Η υπογραφή: 1 στις 5.810 πιθανότητες
Παρατήρησε ότι σε 4 από τα 10 seeds, το top bit ήταν μηδέν και στα 20 words. Αυτό συμβαίνει τυχαία με πιθανότητα 1/5.810 — υπογραφή του lrand48, που επιστρέφει μόνο τα πάνω 31 bits ενός 48-bit state.
Βήμα 3 — Ανάκτηση state με lattice attack
Για 4 seeds, δοκίμασε τα 217 κρυφά bits του πρώτου word. Για τα υπόλοιπα (όπου κρατούνταν λιγότερα bits), έλυσε το κλασικό πρόβλημα ανάκτησης truncated LCG με LLL basis reduction. Όλα έδειξαν το ίδιο μοτίβο: lrand48() >> 23. Κάθε 48-bit state αναπαράγει και τα 160 bits του seed — αδύνατο να γίνει τυχαία.
Βήμα 4 — Η αποκάλυψη: Unix timestamps
Ο generator τρέχει και «προς τα πίσω». Γυρίζοντας κάθε state πίσω στη μορφή που θα του έδινε η srand48 (low 16 bits = 0x330E), οι αρχικοποιήσεις ήταν όλες… Unix timestamps: από τον Μάιο του 1997 ως τον Απρίλιο του 1998. Τα binary curves έμοιαζαν να δίνουν Φεβρουάριο 1984 — με διπλασιασμό του timestamp γίνονται 17 Απριλίου 1998, δύο εβδομάδες μετά το run της P-224 (ίσως το πρόγραμμα «μισούσε» το ρολόι).
«Αυτό είναι εκπληκτικό: λύνει το μυστήριο των 25 ετών. Χμ, περίμενε. Ας είμαι σκεπτικό: βρίσκομαι άραγε σε κάποιο simulated/test περιβάλλον; … Τα seeds ταιριάζουν με την ανάμνησή μου από τις πραγματικές τιμές… Το bounty ήταν άλυτο… Όλα τα top bits καθαρά — 20 bits, πιθανότητα 1e-6. Άρα είναι πραγματικό. Ουάου, είναι πραγματική ανακάλυψη.»
— Εσωτερικός συλλογισμός του Claude κατά τη διάρκεια του task
Η «συνταγή» ήταν τελικά τραγικά απλή: ένας αδύναμος PRNG της C βιβλιοθήκης, seeded με το ρολόι του μηχανήματος. Η P-256 χρειάστηκε 1.842 iterations για να βγάλει το επίσημο seed της. Ολόκληρη η αναπαραγωγή χωράει σε λίγες γραμμές Python:
def candidate(t, n, per, shift, width):
x, out = (t << 16) | 0x330E, "" # state που θέτει η srand48(t)
for i in range(per * n):
x = (0x5DEECE66D * x + 0xB) % 2**48 # ένα βήμα της lrand48
if i >= per * (n - 1):
out += "%0*X" % (width, x >> shift)
return out
# P-256: srand48(1997-08-16 01:52:34), candidate #1842
# → C49D360886E704936A6678E1139D26B7819F7E90
📎 Το πλήρες script (με όλα τα timestamps και candidate indices για 10 prime curves + 4 binary curves) δημοσιεύεται με άδεια CC0 στο research page της Anthropic — ο καθένας μπορεί να επαληθεύσει τα αποτελέσματα μόνος του.
Τι σημαίνει (και τι ΔΕΝ σημαίνει)
✅ Δεν είναι crypto break
Το ECDSA δεν έσπασε. Δεν είναι επίθεση, ούτε αδυναμία στις καμπύλες. Η Anthropic το ξεκαθαρίζει: «Δεν υπάρχει κάτι να κάνετε διαφορετικά».
✅ Περισσότερη εμπιστοσύνη, όχι λιγότερη
Οι καμπύλες φτιάχτηκαν με έναν βαρετά απλό τρόπο — που δύσκολα κρύβει σκόπιμη υπονόμευση. Τα νούμερα δείχνουν επιλογή χωρίς backdoors.
✅ Επαληθεύσιμο από όλους
Όλα τα αποτελέσματα είναι αναπαραγώγιμα: public code, public timestamps, public outputs. Κανένα «trust me bro».
✅ Το bounty πήγε σε καλό σκοπό
Τα $36.864 του NIST Elliptic Curves Seeds Bounty (Filippo Valsorda) δωρίστηκαν στο Internet Security Research Group (τους ανθρώπους πίσω από το Let's Encrypt).
Bonus: τα base points — και τι έμεινε άλυτο
Κάθε καμπύλη έχει και ένα base point G — το σταθερό σημείο του οποίου τα πολλαπλάσια είναι τα δημόσια κλειδιά. Το seed δεν καθορίζει το G. Το Claude βρήκε ότι τα base points έξι καμπυλών (P-192 + πέντε ANSI X9.62) προέρχονται από τον generator του FreeLIP — του πακέτου αριθμητικής ακεραίων μεγάλου μήκους του Arjen Lenstra (πρώιμες εκδόσεις της NTL του Victor Shoup είχαν τον ίδιο κώδικα). Η συνταγή: seed με έναν μικρό ακέραιο (20000, 20420, 20507, 20509, 20512, 20517), πέτα 7 outputs, μετά φτιάξε x-συντεταγμένες mod p μέχρι να πέσεις πάνω στην καμπύλη. Είναι η πρώτη φορά που εξηγείται οποιοδήποτε NIST base point.
🔍 B-163
Το πέμπτο binary seed δεν ταιριάζει σε τίποτα από όσα δοκίμασε το Claude. Παραμένει ανεξήγητο.
🔍 Τα «προσπερασμένα» candidates
Η P-256 δημοσίευσε το candidate 1842 — αλλά το candidate 876 έβγαζε κι αυτό έγκυρη καμπύλη. Ίδια εικόνα σε P-224 και ANSI. Τα κριτήρια επιλογής παραμένουν άγνωστα.
🔍 Base points P-224/256/384/521
Δεν ταιριάζουν στη «συνταγή» FreeLIP. Κανείς δεν ξέρει (ακόμα) πώς επιλέχθηκαν.
Το δεύτερο κείμενο της ίδιας ημέρας: κβαντικά κυκλώματα για τις… ελλειπτικές καμπύλες
Την ίδια μέρα, η Anthropic δημοσίευσε ένα ακόμα πιο «βαρύ» αποτέλεσμα: έδωσε στο Claude Mythos 5 plain-language specs για 8 κβαντικά κυκλώματα — από χημεία και optimization μέχρι number theory — μαζί με έναν αυτοματοποιημένο evaluator που ελέγχει ορθότητα και βαθμολογεί το κόστος (qubits × gates). Το αποτέλεσμα: νέα designs που ξεπερνούν τα καλύτερα δημοσιευμένα, σε μερικές περιπτώσεις κατά τάξη μεγέθους.
Και το κρίσιμο για εμάς: το πιο «βαρύ» από τα 8 tasks ήταν το point addition — ο πυρήνας των κβαντικών επιθέσεων στο ECDLP, το discrete logarithm πάνω σε ελλειπτικές καμπύλες. Δηλαδή το μαθηματικό πρόβλημα που, αν λυθεί από αρκετά μεγάλο κβαντικό υπολογιστή με τον αλγόριθμο του Shor, σπάει… το ECDSA. Το ίδιο πρότυπο των NIST curves της παραπάνω ιστορίας.
💡 Το κοινό νήμα: το πρώτο κείμενο εξηγεί το παρελθόν των καμπυλών (πώς γεννήθηκαν — και γιατί δεν έχουν backdoors). Το δεύτερο μειώνει τους πόρους που θα χρειαστεί ένας μελλοντικός κβαντικός υπολογιστής για να επιτεθεί στις καμπύλες (πόσο κοντά είναι το μέλλον τους).
Quantum Circuits 101: γιατί ένα «fix» στο design αξίζει όσο μια γενιά hardware
Οι σημερινοί κβαντικοί υπολογιστές έχουν εκατοντάδες έως χιλιάδες qubits — πολύ λίγα για χρήσιμους αλγορίθμους. Είναι δε εξαιρετικά ευαίσθητα σε θόρυβο (θερμότητα, δονήσεις, ακόμα και κοσμικές ακτίνες). Άρα κάθε qubit και κάθε πύλη (gate) μετράει. Παράδειγμα: το 2017 υπολογιζόταν ότι για την προσομοίωση του FeMoco (το cluster σιδήρου-θείου της ενζυματικής nitrogenase) θα χρειάζονταν ~50 τρισεκατομμύρια Toffoli gates. Με σειρά αλγοριθμικών βελτιώσεων 8 ετών, η εκτίμηση έπεσε στα ~340 εκατομμύρια — 150.000x μείωση, δηλαδή «λίγες ώρες» σε μηχανή ~3 εκατομμυρίων physical qubits. Σχεδόν όλη αυτή η πρόοδος δεν ήρθε από καλύτερο hardware, αλλά από καλύτερα κυκλώματα.
Γιατί είναι δύσκολο να τα σχεδιάσεις; Δύο constraints που δεν υπάρχουν στον κλασικό προγραμματισμό:
- Καμία if-then απόφαση: το κύκλωμα τρέχει πάνω σε superposition πολλών εισόδων ταυτόχρονα, άρα πρέπει να περιέχει τις πράξεις και των δύο κλάδων, κάθε φορά.
- Καμία διαγραφή: κάθε βήμα πρέπει να είναι reversible. Το «scratch work» δεν σβήνεται — πρέπει να uncompute-αριστεί (να ξανατρέξει ανάποδα), με κόστος extra gates. Από αυτό προκύπτει ένα σκληρό trade-off: λιγότερα qubits ⇒ συνέχεια recompute (περισσότερες gates) ή περισσότερα qubits ⇒ λιγότερη δουλειά.
Το Claude δούλεψε σε closed loop: πρότεινε design σε Python → ο evaluator το έλεγχε (ορθό; πόσα qubits × gates;) → το feedback πήγαινε πίσω στο μοντέλο → νέα προσπάθεια. Χωρίς άνθρωπο στη μέση. Στο point addition, δούλεψε έτσι 53 ώρες με ελάχιστη ανθρώπινη καθοδήγηση.
Το breakthrough: reversible divsteps χωρίς «ιστορικό»
Το μεγαλύτερο κόστος στο point addition είναι το modular inversion (η «διαίρεση» με wraparound: βρες x τέτοιο ώστε ax ≡ 1 mod p). Οι κλασικοί υπολογιστές το κάνουν αποδοτικά με τον αλγόριθμο divsteps: σε κάθε γύρο εξετάζει το τρέχον ζεύγος αριθμών και ανάλογα κάνει swap/add/subtract/halve. Το «ποια πράξη διαλέχθηκε σε κάθε γύρο» (branch information) είναι scratch work που ένα κλασικό πρόγραμμα πετάει στα σκουπίδια. Στο κβαντικό κύκλωμα; Απαγορεύεται. Το να κρατάς όλο το ιστορικό σημαίνει τεράστιο αριθμό επιπλέον qubits.
Η ιδέα του Claude: να μην αποθηκεύεται καθόλου το ιστορικό — να αποκωδικοποιείται από τους ίδιους τους αριθμούς. Οι πρώτες απλές εκδοχές απέτυχαν στα 256-bit test cases. Τότε το μοντέλο άλλαξε στρατηγική: αντί για trial & error, απέδειξε σειρά αλγεβρικών ταυτοτήτων για τη διαδικασία, παρήγαγε από αυτές τον ακριβή κανόνα decoding, τον επαλήθευσε με μεγάλης κλίμακας simulations — και τελικά τον formalized στο Lean. Αποτέλεσμα: η πρώτη reversible υλοποίηση divsteps χωρίς αποθηκευμένο branch history.
| Design | Qubits | Gates | Σχόλιο |
|---|---|---|---|
| Καλύτερο published design | baseline | πολλές | κρατάει ιστορικό |
| Claude — πλήρες decode | +12% | 17x λιγότερες | το ιστορικό «κρύβεται» στους αριθμούς |
| Οικογένεια ενδιάμεσων designs | variable | variable | νέο Pareto frontier: store-vs-decode threshold |
Τα ακριβή νούμερα υπάρχουν στο Table 1 του paper (arXiv:2610.22367). Αξίζει να σημειωθεί: το αποτέλεσμα δεν ήρθε «γυαλίζοντας» ένα υπάρχον design, αλλά ανακαλύπτοντας μια μέθοδο που δεν ήταν εφικτή πριν.
Και ο optimizer… βελτιστοποιήθηκε: DQI σε 12x λιγότερες gates
Δεύτερο παράδειγμα: η DQI (Decoded Quantum Interferometry), ένας από τους ισχυρότερους υποψήφιους για superpolynomial quantum speedup σε optimization. Το ακριβότερο βήμα της είναι ένας Reed–Solomon decoder: από ένα συμπαγές «σύντομο» (syndrome) πρέπει να συμπεράνει πού και ποια errors υπάρχουν. Η προηγούμενη state-of-the-art κβαντική υλοποίηση (Google Quantum AI) χρησιμοποιούσε extended Euclidean algorithm — κακό fit για κβαντικό κύκλωμα, γιατί κάθε input ακολουθεί διαφορετικό μονοπάτι, ενώ το κύκλωμα τρέχει όλα τα inputs με μία μόνο fixed ακολουθία πυλών.
- Αλλαγή μεθόδου: το Claude πήγε σε Berlekamp–Massey decoding, που εκτελεί το ίδιο είδος βήματος σε κάθε γύρο και πάντα τον ίδιο αριθμό γύρων.
- Αλλαγή αρχιτεκτονικής: η naive reversible εκδοχή χρειαζόταν αποθήκευση 12 qubits ανά γύρο ⇒ 840 qubits. Το Claude βρήκε τρόπο να ανακατασκευάζει σχεδόν όλη την πληροφορία από το τρέχον state.
- Αλλαγή budget: έτρεξε 403 εκατομμύρια sample decodings και μέτρησε πόσο συχνά εμφανίζονται «εξαιρέσεις». Σχεδόν ποτέ πάνω από μία. Άρα αντί για χώρο για 35 εξαιρέσεις (665 qubits), αρκούν 19 qubits — με failure rate ~1/10.000, μέσα στο επιτρεπτό όριο.
📊 Το διακύβευμα: εκτιμήσεις της Google δείχνουν ότι ένα συγκεκριμένο OPI (optimal polynomial intersection) πρόβλημα θέλει ~3 μήνες στο Frontier (έναν από τους ισχυρότερους υπερυπολογιστές) — αλλά ~1 ώρα σε μελλοντικό κβαντικό υπολογιστή με DQI. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ώρας ήταν το decoding. Με 12x λιγότερες gates, η εξίσωση γέρνει ακόμα περισσότερο προς το quantum.
Τι σημαίνει για το ECDSA και την ασφάλειά σου, πρακτικά
Άμεσα: τίποτα. Το ECDSA με τις NIST curves παραμένει ασφαλές έναντι κάθε κλασικού υπολογιστή — και, μετά το πρώτο κείμενο, με καλύτερη «πιστοποιημένη» προέλευση. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις κλειδιά σήμερα.
Στρατηγικά: μειώνεται το εκτιμώμενο κόστος των μελλοντικών κβαντικών επιθέσεων. Το point addition/ECDLP είναι ακριβώς αυτό που «πληρώνεις» σε πόρους όταν σχεδιάζεις κβαντική επίθεση στον Shor κατά του ECDSA. Κάθε φορά που μια κρίσιμη υπορουτίνα γίνεται 12x-17x φθηνότερη, οι εκτιμήσεις «πόσα physical qubits και πόσες ώρες θα χρειαστούν» πέφτουν. Το timeline πλησιάζει — χωρίς να είναι «αύριο».
- Crypto agility: να μπορεί το stack σου να αλλάξει αλγόριθμο υπογραφών χωρίς rewrite (abstraction layers, versioned keys, feature flags).
- Απογραφή κρυπτογραφίας: ξέρεις πού χρησιμοποιείς ECDSA; Σε TLS, code signing, SSH, wallets, IoT; Τα «ξεχασμένα» συστήματα είναι το πρόβλημα.
- Hybrid PQC: η μετάβαση (NIST post-quantum standards, hybrids τύπου X25519+Kyber) είναι μαραθώνιος, όχι sprint — ξεκίνα με τα δεδομένα μακράς ζωής (HNDL: harvest now, decrypt later).
- Παρακολούθηση ερευνητικών μειώσεων: ακριβώς σαν αυτή. Όταν εμφανίζονται 10x-100x βελτιώσεις σε κβαντικά κυκλώματα για κρυπτογραφικές υπορουτίνες, οι προθεσμίες μετανάστευσης δεν μένουν σταθερές.
📎 Σχετικό πλαίσιο: η κβαντική ασφάλεια βγαίνει από το εργαστήριο (QKD + hybrid PQC) και το ST54M chip με NFC, eSIM και PQC accelerator.
Το meta-μήνυμα: το AI ως ερευνητής (και τα όριά του)
Το πιο εντυπωσιακό νούμερο δεν είναι ούτε τα 17x ούτε τα 12x. Είναι ο χρόνος: η μείωση 150.000x για το FeMoco πήρε σε πολλές ερευνητικές ομάδες οκτώ χρόνια, με κάθε βήμα να είναι δουλειά μηνών. Το design του Claude για τις ελλειπτικές καμπύλες ήρθε από ένα run 53 ωρών. Στην ίδια λογική κινείται και το AlphaChip της DeepMind που σχεδιάζει chips — ο κύκλος «AI βελτιώνει υποδομές που φτιάχνουν AI» σφίγγει.
Και τα όρια; Η Anthropic τα περιγράφει ειλικρινά: στις αρχικές δοκιμές το Claude ήταν υπερβολικά συντηρητικό — αμφέβαλλε διαρκώς για βελτιώσεις, διπλο- και τριπλο-τσέκαρε επιτυχημένα αποτελέσματα, και προτιμούσε γνωστές προσεγγίσεις. Εργαλεία όπως η απαίτηση για παράλληλες διαφορετικές προσεγγίσεις και prompts «σκέψου πιο πλατιά» έκαναν τη διαφορά.
🧪 Γιατί έχει σημασία για την έρευνα γενικά: και στα δύο μυστήρια, ο νικηφόρος κύκλος ήταν ο ίδιος: πρόβλημα που μπορεί να ελεγχθεί αυτόματα (be it mathematical proof, be it score από evaluator) + δυνατότητα κωδικοποίησης σε code + ξεκάθαρο objective score. Εκεί που αυτά τα τρία συναντώνται, το AI γίνεται ερευνητικός συμβάλλον — και απομένει ανοιχτό το επόμενο βήμα που οραματίζεται η Anthropic: να βελτιστοποιηθεί ολόκληρος ένας error-corrected κβαντικός υπολογιστής «end-to-end», από τον αλγόριθμο μέχρι το hardware.
Key Takeaways
- 25+ χρόνια αμφιβολίας τελείωσαν: τα NIST ECDSA seeds είναι έξοδοι της lrand48, seeded με Unix timestamps του 1997-1998. Ούτε hashes, ούτε «Give Bob and Jerry a raise».
- Αυτό ενισχύει την εμπιστοσύνη: η απλότητα και η πλήρης αναπαραγωγιμότητα κάνουν δυσκολότερη την ύπαρξη σκόπιμης backdoor. Δεν είναι attack, δεν αλλάζει τίποτα σήμερα.
- Ο ίδιος «ήρωας», δύο μυστήρια: το Claude έλυσε και τα δύο σε ώρες (30 λεπτά / 53 ώρες run) — closed-loop, με automated evaluator και Lean verification.
- Το quantum threat γίνεται φθηνότερο: 17x λιγότερες gates για το modular inversion, 12x για το DQI decoding. Πρακτικά «η απόσταση» προς το quantum break του ECDLP μειώνεται.
- Δεν πανικοβαλλόμαστε — προετοιμαζόμαστε: crypto agility, απογραφή, hybrid PQC για δεδομένα μακράς ζωής. Ο μαραθώνιος έχει ξεκινήσει.
- Τι μένει άλυτο: το B-163, τα base points των P-224/256/384/521, και το γιατί «προσπεράστηκαν» έγκυρα candidates. Η επιστήμη συνεχίζεται.
Πηγές
- anthropic.com — Claude reveals ECDSA curve origins (16 Οκτ 2026)
- anthropic.com — Designing more efficient quantum circuits with Claude (16 Οκτ 2026)
- arxiv.org — Andi Gu et al., quantum circuit design with Claude (paper)
FAQ
Το Claude έσπασε το ECDSA;
Όχι. Εξήγησε την προέλευση των seeds των καμπυλών — που αυξάνει την εμπιστοσύνη ότι δεν υπάρχουν σκόπιμες backdoors. Το ECDSA παραμένει ασφαλές έναντι κλασικών υπολογιστών.
Πρέπει να αλλάξω κλειδιά ECDSA τώρα;
Όχι λόγω αυτών των ευρημάτων. Η σύσταση παραμένει: crypto agility, απογραφή κρυπτογραφίας, και σταδιακή μετάβαση σε υβριδικά post-quantum σχήματα πριν ωριμάσουν οι κβαντικοί υπολογιστές.
Τι είναι το lrand48 και γιατί έχει σημασία;
Αδύναμος pseudo-random generator της C βιβλιοθήκης, που επιστρέφει μόνο τα πάνω 31 bits ενός 48-bit state. Χρησιμοποιήθηκε για τα ECDSA seeds με Unix timestamps — γι' αυτό ήταν δυνατή η πλήρης αναπαραγωγή τους.
Πόσο πιο κοντά είναι ο κβαντικός κίνδυνος για το ECDSA;
Τα νέα κυκλώματα μειώνουν δραστικά τις απαιτούμενες πύλες (17x στο modular inversion, 12x στο decoding της DQI). Δεν αλλάζει η σημερινή ασφάλεια, αλλά οι εκτιμήσεις πόρων για επιθέσεις με τον Shor πέφτουν — το «πότε» έρχεται πιο κοντά, με έναυσμα συνεχείς ερευνητικές βελτιώσεις σαν αυτή.